می گویی که کسل و دلمرده شده ای؟

این کشف بزرگی ست. آدم های اندکی وجود دارند که به این نکته پی می برند. دانستن این امر شروعی بزرگ محسوب می شود.

انسان تنها موجودی ست که احساس کسلی می کند و این امتیازی انحصاری و بخشی از شان و منزلت وجود انسانی است.

کسل شدن یعنی راه و روش زندگی ات غلط است. یعنی فهمیدن این نکته که " من باید کاری بکنم. یک دگرگونی لازم است".

آدم هایی که ظاهر و باطنشان یکی ست هیچوقت کسل نمی شوند. در مقابل آدم هایی که زندگی خود را به دو بخش تقسیم کرده اند خود واقعی شان را سرکوب کرده و تظاهر به زندگی ای می کنند که دروغین است احساس کسلی می کنند. منشا کسلی همین زندگی دروغین است.

وجود خویش را آنطور که هست بپذیر و بدان که تو تنها در قبال خودت و خدای خودت مسئول هستی نه در مقابل افکار و عقاید کسانی که فکر می کنند از تو بهتر می دانند.

انجام دادن کار صحیح از دید دیگران سنگ بنای دلمردگی است.